24 February 2011

మా బుడుగేడీ?


భూతాన్ని ప్రసన్నం చేసుకుని రూపాయలు సంపాయించేద్దామని ప్లాన్ వేసిన డబ్బారేకుల సుబ్బారావు,


హనుమంతుల వారికి పన్నెండులక్షల ముఫ్ఫైఆరువేల రెండొందల పధ్నాలుగు కొబ్బరికాయలు బాకీ ఉన్న రాధాయ,

"ఏం గసురుతున్నావు? నీ ముగుణ్ణనుకున్నావా ఏం?" అని వాళ్ళమ్మని ఎదురు గదమాయించే బుడుగు,

రాఛ్ఛసుణ్ణి నడ్డి మీద చంపేసి రాకుమారిని రష్చించేసిన బుడుగు,

పదమూడో ఎక్కం, సీరాముని దైచేతను గబగబా అప్పచెప్పేసిన బుడుగు,

ప్రెవేటు మాష్టారికే ఎదురు ప్రెవేటు చెప్పేసి బుడుగుని కొంగుచాటున దాచేసిన బామ్మ, (పాపం డెనిస్ కి ఇలాంటి బామ్మ లేదు)

అందానికీ ముగ్ధత్వానికీ అమాయకత్వం కలగలిపిన ఆరిందాతనానికీ చెరగని చిరునామా రాధమ్మ,

"ఫలానా తారడు ఫలానా తారదీ ఒకరికొకరు ఏమవుతారు ఎడిటర్జీ?" అని సినీపత్రికలకి ఉత్తరాల్రాసే బుడుగూ వాళ్ళ బాబాయి,

ఒక తరం పాటు కార్టూనిస్టులకి కావలసినంత మేత అందించిన లావుపాటి పక్కింటి పిన్నిగారు,

బుడుగు బాధితుడు నంబర్ వన్ పక్కింటి పిన్నిగారి ముగుడు,

"ఛీ పోదురూ" అని సిగ్గుపడేసే సిగాన పెసూనాంబ,

తలచుట్టూ పచ్చటి చక్రం ఉందేమో వెతికి చూడ బుధ్ధయ్యే కాటుక కళ్ళమ్మాయి సుబ్బులు,

"బావుల్లాయి బుగ్గులు" అని బారెడు పొద్దెక్కాక ఆవులిస్తూ లేచి ముగ్గుల్ని ఆస్వాదిస్తూ మొహం కడిగే రావుడు,

స్వయంవర సభలో సిగ్గు పడుతూ వరమాల పట్టుకు నిలుచున్న సీతమ్మ,

గంభీర స్నిగ్ధ మందహాస ముఖారవిందుడైన రామయ్య,

పుట్టినరోజు కానుక చెయ్యాలని తపన పడే గోపన్న,

డికెష్టీ వాడు,

జెట్కా వాడు,

విగ్గులేని యముడు,

రెండో నంబరు ప్రద్యుమ్నుడు,

కొత్త డైలాగులు రాయించుకున్న గిరీశం,

మగదక్షత,

సినీ భేతాళుడు,

అమాయక విక్రమార్కుడు,

జనతా ఎక్స్ ప్రెస్ లో పంచవటి జనాభా,

"హలో, ఓ ఫైవుందా?" అని సరదాగా పలకరించే అప్పారావు,

రెండుజెళ్ళ సీతలు, ప్రభావతులు,

భగ్నవీణలూ, బాష్పకణాలూ,

ముత్యాల ముగ్గులు, గోరంత దీపాలు,

అందాల రాముడు, శ్రీనాథ కవిసార్వభౌముడు,

.

.

.

.

.

.

.

.

"హాయిగా...ఇల సాటి లేని జంటగా" ఉన్న జీవితకాల సహచరుడు బాపు,





అంతా బావురుమంటున్నారు... రమణగారూ, వదిలేసి వెళ్ళిపోయారెందుకని.


15 January 2011

ఎనభైల్లో సంక్రాంతి

అందరికీ సంక్రాంతి శుభాకాంక్షలు. సంక్రాంతి అంటే ముఖ్యంగా గొబ్బిళ్ళే గుర్తుకొస్తాయి. తెల్లారుగట్లే ఆవు పేడ కోసం వేట. ఊరి నిండా గేదెలే, ఆవులు తక్కువైపోయాయి అప్పటికే. కరణం గారి కొష్టంలో ఒక ఆవు, భువనేశ్వరి అత్తయ్యగారి పెరట్లో ఒక ఆవు, శ్రీరామనిలయం గోశాలలో రెండు ఆవులు - ఇంతే. వూళ్ళో ఉన్న గొబ్బిళ్ళ వయసు అమ్మాయిలు పాతికమందికీ ఈ నాలుగు ఆవులే పేడ సప్లయ్ చెయ్యాలి, కష్టం కదా. ఆవుపేడ కోసం అర్థరాత్రి రెండింటికి లేచిన రోజులున్నాయి. పరీక్షలకు చదూకోడం కోసం కూడా ఎప్పుడూ అంత తొరగా లేవలేదు నేను. పేడ బాగా దొరికిన రోజు ముప్ఫై చుక్కల పెద్ద ముగ్గు మీద ఐదు పెద్ద పెద్ద గొబ్బిళ్ళుంటే, అంత దొరకని రోజున పదిహేను చుక్కల ముగ్గు మీద చిన్న చిన్న గొబ్బిళ్ళు మూడుండేవి. గొబ్బిళ్ళ మీద కళ్ళన్నీ పూర్తిగా విచ్చుకున్న పెద్ద ముద్దబంతి పూవు సెంటర్ పీస్ ఐతే, చుట్టూ కృష్ణబంతి పూలు, చిన్నసైజు రేకబంతి పూలు వందిమాగధుల్లా పరివేష్టించి ఉండేవి. అవి పేడ గొబ్బిళ్ళో, పూలబంతులో అర్థం కాకుండా అలంకరించి పారేసేవాళ్ళం. సంక్రాంతి నెలలో బెస్ట్ పార్ట్ "సందె గొబ్బిళ్ళు". పొద్దున్న ఎవరిళ్ళలో వాళ్ళు పెట్టుకునే గొబ్బిళ్ళు కావివి. సాయంకాలం పూట గొబ్బిళ్ళు పెట్టి పేరంటం పిలుచుకునే టైప్ గ్రాండ్ గొబ్బిళ్ళు ఇవి. ఈ గొబ్బిళ్ళకి అలంకారం ఆడంబరం చాలా ఎక్కువ. జయంట్ సైజు గొబ్బిళ్ళు కూడాను. పట్టుపరికిణీలు, జెడగంటలు పెట్టుకున్న నాగారం జెడలు, వేసుకుని ఆడపిల్లలంతా పేరంటానికి వెళతారు. గొబ్బిళ్ళు పెట్టుకుంటున్న అమ్మాయి గొబ్బికి పూలు పసుపు కుంకాలతో పూజ చేస్తుంది. పూజయ్యాక అమ్మాయిల బృందమంతా కలిసి గొబ్బి చుట్టూ తిరుగుతూ చప్పట్లు తడుతూ బోలెడు పాటలు పాడతారు - "ఎన్నీయల్లో ఎన్నీయల్లో విత్తూ విత్తూ వేసారంట ఏమి విత్తు వేసారంట, రాజా వారి తోటలో జామవిత్తు వేసారంట", "బుజబుజ రేకుల పిల్లుందా", "సుబ్బిగొబ్బెమ్మా సుబ్బణ్ణీయవే" ఇంకా చాలా పాటలుండేవి. పూజంతా అయ్యాక ప్రసాదం పెట్టేవాళ్ళు. సందెగొబ్బిళ్ళ ప్రసాదాలంతటి రుచికరమైన ప్రసాదాలు నెనెక్కడా తినలేదు. ఆవపెట్టిన చింతపండు పులిహార, సాతాళించిన శెనగలు, తాళింపు వేసిన శెనగపప్పు, రవ్వ పులిహార, అటుకుల పులిహార, చిట్టిగారెలు, పటికబెల్లం పలుకులు పుట్నాల పప్పు అటుకులు కలిపిన మరమరాలు, ఇలా ఉండేవి ప్రసాదాలు.




తెల్లారుగట్ల పూజ అయ్యేంతవరకు మహా భక్తిగా అపురూపంగా చూసుకున్న గొబ్బిని పొద్దున్న మా పనమ్మాయి నూకాలు ఇర్రివరెంట్ గా గోడకి పిడక కొట్టేస్తుంటే ఈక్వల్లీ ఇర్రివరెంట్ గా నేను వేలితో పిడక మధ్యలో కన్నం పెట్టేసేదాన్ని. ఈ నెలంతా ఎండ మీదే దృష్టంతా ఉండేది. ఎండ బాగా వచ్చినరోజు సంతోషంగాను, ఎండ బాగా కాయని రోజున కాస్త దిగులుగానూ ఉండేవాళ్ళం. ఎండ బాగా రాకపోతే గొబ్బిళ్ళ పిడకలు ఎండేదెలా? సాయంకాలం బడినుంచి రాగానే ముందుగా పరిగెట్టేది గొబ్బిళ్ళ గోడ దగ్గరికి. ఆ రోజు ఎండకి ఎంత ఎండాయో, ఎప్పుడు గోడ మీన్నుంచి తీసి దండలు గుచ్చుకోవచ్చో బేరీజు వేసుకునేవాళ్ళం. గోడ మీదుంటే పగలు ఎండకి ఎండినా, రాత్రి పూట కురిసే మంచుకి మళ్ళీ వ్యవహారం మొదటికొచ్చేసేది. ఇలా ప్రాణాలన్నీ గొబ్బి పిడకల మీదే పెట్టుకుని బ్రతికేవాళ్ళం నెలంతా.



సంక్రాంతి నెల్లో ఇంకో విశేషం ముగ్గులు. మా వీధిలో ఉండే రమక్క, వేణక్క పెద్ద పెద్ద ముగ్గులేసేవాళ్ళు. ముప్ఫై బై పదిహేను చుక్కల ముగ్గంటే వాకిలంతా నిండిపోవలసిందే. పక్క వీధిలో ఆంజనేయులు మాస్టారుగారమ్మాయిలు ఉండేవారు జయక్క విజయక్క అని. వాళ్ళు వాళ్ళ వీధిలో దిగ్గజాలు. రమక్క వేణక్క చుక్కలను కలుపుతు వేసే రత్నాల ముగ్గుల్లో ఎక్స్పర్ట్స్ ఐతే, జయక్క విజయక్కలు చుక్కల చుట్టూ ఒకే దారంతో అల్లినట్టుండే ముత్యాలముగ్గులలో ప్రవీణులు. వీళ్ళు పెద్ద పెద్ద ముగ్గులేస్తే, వాళ్ళు కాంప్లెక్స్ ముగ్గులేసేవాళ్ళు. వాళ్ళ వీధికీ మా వీధికీ ఎప్పుడూ పోటీయే. మా వీధి బావుందంటే మా వీధే బావుందని నేనూ వినోదినీ ఎప్పుడూ వాదించుకోడమే. అక్కలని చూసి ఇన్స్పైర్ అయిపోయి నేనూ వేశాను ముగ్గులు. కానీ ఓసారి మా బుల్లిమావయ్య కాలేజీకెళుతూ నా ముగ్గు చూసి "అమీబా వేసావా? బావుందే!" అనేసి సైకిలెక్కి తుర్రుమన్నాడు. ఆ నెలంతా ముగ్గుల పిచ్చి ఎంతగా పట్టేదంటే, ఒక నలభై పేజీల తెల్లకాయితాల నోటుబుక్కు కొని దాన్లో పెన్సిలుతో ముగ్గులన్నీ వేసుకుని దాచుకునేవాళ్ళం. ఉగాది పండగొచ్చేసరికి ఎక్కడో పారేసేవాళ్ళం. ఆ పుస్తకం జాడ కూడా తెలిసేది కాదు. మళ్ళీ యేడాది ఇంకో కొత్త ముగ్గుల పుస్తకం. కానీ జెన్యూయిన్ ముగ్గుల ఎక్స్పర్ట్స్ అయిన రమక్క వేణక్క లాంటి వాళ్ళ దగ్గర అట్టలు నలిగిపోయి కాస్త కాస్త వెలిసిపోతున్న లావుపాటి మూడొందల పేజీల ముగ్గుల పుస్తకాలుండేవి, వాళ్ళ అమ్మమ్మలు, అత్తయ్యల దగ్గరినుంచి వంశపారంపర్యంగా వచ్చిన ఆస్తులు. పొద్దున్న స్కూలుకెళ్ళేటప్పుడు ఎవరింటి ముందు కొత్త ముగ్గున్నా ఠకీమని ఆగిపోడం, బాగ్ లోనుంచి నలభై పేజీల ముగ్గుల పుస్తకం తియ్యడం, ఆ ముగ్గు కాపీ చేసుకోడం - "అక్కా, లేట్ ఐపోతోందే, మేస్టారు కొడతారే, రావే" అని పక్కనుంచి తమ్ముడు ఎంత మొరపెట్టుకున్నా వాడి గోడు వినపడితే కదా. ముగ్గుల్లో ఉన్న మజా అలాంటిది.



భోగి ముందు రోజున, నెలంతా పెట్టుకున్న గొబ్బిళ్ళతో చేసిన పిడకలతో పెద్ద పెద్ద దండలు చేసేవాళ్ళం. భోగినాడు సాయంకాలం భోగిపళ్ళ పేరంటాలు. రేగుపళ్ళు, ఐదుపైసల కాసులు ఎన్ని దొరికితే అంత రిచ్. భోగిపేరంటాల్లో దొరికిన డబ్బు ఒక్కోసారి నెలంతా సరిపోయేది నువ్వుజీళ్ళు కొనుక్కోడానికి. ఆ రోజులే వేరు. పిల్లల పండగ భోగి వరకే. సంక్రాంతి కనుమ ముక్కనుమ పెద్దాళ్ళ పండగలు. వీధుల్లో చేరి ఆడుకోడం, గారెలు బూరెలు తినడం తప్ప పిల్లలకి పెద్ద విశేషమేమీ ఉండేది కాదు. ముక్కనుమ నాడు సాయంకాలం మాత్రం నల్లని జీమూతశకలం లాగ ఒక దిగులు పిల్లలందరి మొహాల మీదా ఆడుతూ ఉండేది. తెల్లారితే మళ్ళీ బళ్ళు తెరిచేస్తారు. అంతే కాదు, సెలవలకి ముందు జరిగిన మూడో యూనిట్ టెస్ట్ తాలూకు పేపర్లు, మార్కులు ఇస్తారు కూడా. సత్యభామ సుభద్ర లాంటి చదువుకునే అమ్మాయిల సంగతి ఎలా ఉన్నా, వెంకట్రావు శీను లాంటి బండబ్బాయిలకి ఇది ఘోరకలిగాను అక్రమం లాగాను అనిపించేది - సంక్రాంతి సెలవల్లాంటి స్వర్గాన్ని ఆనుకునే ఇంతటి నరకం ఉండటం.



ఈ బాధెంత సేపో ఉండేది కాదులే. స్కూళ్ళు తెరిచిన రెండోరోజుకే మరుపొచ్చేసేది. స్నేహితులతో రోజూ ఆడే ఆటల ముందు యేడాదికోసారొచ్చే సంక్రాంతి శెలవలెంత!

03 December 2010

కృతఙ్ఞత

"ఇప్పుడు చిట్టి ఒక పాట పాడుతుంది" అని చెప్పి శర్మ మాస్టారు చిట్టి వైపు చూశారు. స్కూల్ గ్రౌండ్ లో పిల్లలంతా బుధ్ధిగా వరసల్లో కూర్చుని ఉన్నారు. ప్రతీ గురువారం ఆ స్కూల్లో సాయంకాలం క్లాసులన్నీ అయిపోయాక ఒక గంటసేపు జరిగే వినోద కార్యక్రమం అది. పిల్లలు పాటలు, పద్యాలు, నాటికలు, డాన్సులు, ఇలా వాళ్ళకేదొస్తే అది మిగిలిన వాళ్ళందరి ముందూ ప్రదర్శించే రోజు. ఆరోజు కోసం వారమంతా ఎదురుచూస్తారంతా.

చిట్టి మెల్లిగా నడుచుకుంటూ వచ్చి టేబుల్ కి ఆనుకుని నిలబడి, పాట పాడటానికి గొంతు సవరించుకుంది. "ముందుకి వెళ్ళి నిలబడు చిట్టీ, అందరికీ కనపడేలా," అన్నారు టేబుల్ వెనకాల కూర్చున్న సుందరీ టీచర్ గారు. వెనక్కి తిరిగి ఆవిడకేసి ఒకసారి చూసి కళ్ళు దించుకుందే కానీ ముందుకి వెళ్ళలేదు చిట్టి. టేబుల్ ని ఆనుకునే పాట మొత్తం పూర్తి చేసింది. పాట పూర్తయ్యాక వెనక్కి అడుగులేసుకుంటూ వెళ్ళిపోయింది.

ఇంటికి వెళ్ళేటప్పుడు కూడా పుస్తకాల బాగ్ ను వెనక్కి కిందదాకా వేలాడేసుకుని తల దించుకుని అడుగులో అడుగేసుకుంటూ ఎవరితోనూ మాట్లాడకుండానే వెళ్ళింది. కల్యాణి వంట పూర్తి చేసి హిందీ పుస్తకాలు ముందు వేసుకుని చదువుకుంటూండగా చిట్టి పక్కన చేరింది. "అమ్మా, కొత్త స్కర్ట్ కుట్టించవూ?" అనడిగింది చిట్టి కల్యాణిని. "కొత్త బట్టలు ఎప్పుడు పడితే అప్పుడు కొనుక్కోరు చిట్టీ, దీపావళి పండగ వస్తుందిగా, అప్పుడు కుట్టిస్తాను, ఏం?" అంది కల్యాణి. "నా యూనిఫాం స్కర్ట్ వెనకాల అంతా చినిగిపోయింది, రంగమ్మత్తయ్యగారు వాళ్ళ వాణి నాస్కర్ట్ చూసి నవ్విందివాళ. నాకిప్పుడే కొత్త స్కర్ట్ కావాలి" అంది చిట్టి ఏడుపు ఆపుకుంటున్న గొంతుతో. "ఇంకో స్కర్ట్ ఉంది కదా, దీపావళి వరకు రోజూ అదే వేసుకో. రోజూ సాయంకాలం పూట ఇంటికి రాగానే ఉతికి ఆరేస్తాన్లే, తల్లివి కదూ" అనునయించింది కల్యాణి. మౌనంగా తలూపింది చిట్టి.

ఉన్నట్టుండి కొత్త బట్టలు కొనాలంటే అమ్మకెంత కష్టమో చిట్టికి తెలుసు. కల్యాణి స్కూల్ టీచర్. ప్రేమిస్తున్నానని, పెళ్ళి చేసుకోకపోతే చచ్చిపోతాననీ కల్యాణిని వేధించి సాధించి పెళ్ళి చేసుకున్నాడు రాఘవరావు. రెండేళ్ళు కల్యాణిని పువ్వుల్లో పెట్టి చూసుకున్నాడు కూడా. తరువాత పేకాట, మందు, స్నేహితులు, ఎక్కువైపోయి ఇల్లూ, కల్యాణి కనపడ్డం మానేసాయి. చిట్టి పుట్టేసరికి బాంక్ బాలన్సంతా కరిగిపోయి ఉన్న కార్ అమ్మేయాల్సిన పరిస్థితి కూడా వచ్చింది. కల్యాణి ఉద్యోగం చేస్తూ ఉండటం వల్ల సంసారం వీధిన పడిపోలేదు. కరణాల ఇంట్లో పుట్టి సిరిసంపదల్లో పెరిగిన కల్యాణి, పుట్టింటివారికి తన సంసారం గొడవలేమీ తెలియకుండా అభిమానంతో నెట్టుకొస్తోంది. చిట్టికి నిద్ర రావడం మొదలయ్యింది. చదువుకుంటున్న కల్యాణి వొళ్ళో తల పెట్టుకుని అలాగే పడుకుని నిద్రపోయింది.

ఆదివారం వచ్చింది. హోంవర్క్ అంతా చేసేసుకుని, భోంచేసి, మధ్యాన్నం రెండింటికి ఆడుకోడానికని సుబ్బలక్ష్మి వాళ్ళింటికి బయలుదేరింది చిట్టి. కాలవ గట్టున నడుచుకుంటూ వెడుతోంది. చాకి రేవులు దాటింది. బానలన్నీ దాటగానే కనపడింది ఒక పెద్ద కుక్క. సింహంలా అంత ఎత్తున ఇంత లావున నల్లగా ఉంది. చిట్టిని చూడగానే అది గుర్రుమంటూ పళ్ళు బయట పెట్టింది. చిట్టికి పై ప్రాణాలు పైనే ఎగిరిపోయాయి. భయంతో పరిగెట్టడం మొదలెట్టింది. ఆ కుక్క చిట్టి వెంటపడింది. అరనిముషంలో చిట్టి కాలుని నోటితో పట్టేసుకుందా కుక్క. చిట్టి కెవ్వుమని ఏడుస్తూ పెనుగులాడబోయింది. ఆ సందట్లో జీర్ణావస్థలో ఉన్న యూనిఫాం స్కర్ట్ కాస్తా కుక్క నోట్లో ఉండిపోయింది. ఈ లోపు ఆ పక్కనే ఉన్న చాకలి వాడొకడు పరిగెట్టుకుంటూ వచ్చి కర్రతో కుక్కని అదిల్చాడు. వెక్కుతూ, కళ్ళు తుడుచుకుంటూ పక్కనే ఉన్న సుబ్బలక్ష్మి వాళ్ళ ఇంటికి చేరుకుంది చిట్టి. సుబ్బలక్ష్మి వాళ్ళమ్మ లక్ష్మీకాంతమ్మ గారు చిట్టిని చూసి జాలిపడి, కాలు కడిగి డెట్టాలు రాసి కట్టు కట్టారు. చిట్టి మొహం కూడా కడిగి, తినడానికి ఖర్జూరం పండొకటి పెట్టారు. "అయ్యో, కుక్క స్కర్ట్ ని చింపేసిందే! ఆదివారం కదా, యూనిఫాం స్కర్ట్ ఎందుకేసుకున్నావే? మీ అమ్మగారు తిడతారని భయపడకు. నేను వేరే స్కర్ట్ ఇస్తాగా" అని చెప్పి లోపలికెళ్ళి సుబ్బలక్ష్మి చెల్లెలు శ్రీదేవిది ఒక యూనిఫాం స్కర్ట్ తెచ్చి చిట్టికిచ్చారు. కొత్తగా మెరిసిపోతోందది. దుక్కలా ఉన్న బిన్నీకాటన్ స్కర్ట్. పదేళ్ళు వాడినా చిరగనంత దళసరిగా ఉందది. "ఈ స్కర్ట్ రేపు మా అమ్మచేత ఉతికించి తిరిగి ఇచ్చేస్తాను" అంది చిట్టి. "తొందర లేదులే, వెళ్ళి ఆడుకోండింక" అనేసి ఆవిడ లోపలికెళ్ళిపోయారు. "ఇలాంటి స్కర్ట్ కొనమని చెప్పాలి అమ్మకి. పాలియెస్టర్ స్కర్ట్ లు యేడాదికే చిరిగిపోతాయి. ఈ స్కర్ట్ ఐతే జారుడుబండ ఎక్కి జారినా చిరగదు." అనుకుంది చిట్టి. ఆ స్కర్ట్ ని మరునాడు తిరిగి ఇచ్చెయ్యాలంటే దిగులుగా కూడా అనిపించింది. ఒక్కసారి తల విదిలించి, ఆటలో పడిపోయింది.

మరుసటి రోజు చిట్టికి వొళ్ళు తెలియని జ్వరం. కల్యాణి ఖంగారుపడి డాక్టర్ దగ్గరికి తీసుకెళితే చికెన్ పాక్స్ వచ్చిందని చెప్పింది డాక్టర్. చిట్టికి నయమయ్యి స్కూల్ కి వెళ్ళేసరికి రెండు నెలలయ్యింది. స్కూల్ కి వెళ్ళగానే తెలిసిన వార్త - సుబ్బలక్ష్మి, శ్రీదేవి వాళ్ళ నాన్నగారికి ఆ ఊరునుంచి బదిలీ అయ్యిందని, వాళ్ళు వారం రోజుల క్రిందటే ఊరెళ్ళిపోయారని. "అయ్యయ్యో, శ్రీదేవి స్కర్ట్ నా దగ్గర ఉండిపోయిందే" అనుకుంది చిట్టి, కొంత సంతోషంగానే.

మరునాడు స్కూల్ నుంచి ఇంటికొస్తూ రెండు నెల్లనుంచి ఖర్చు పెట్టకుండా భద్రంగా దాచుకున్న ఐదు పైసలు పెట్టి రెండు గ్లూకోజు బిస్కట్లు కొంది చిట్టి. చాకిరేవుల దగ్గరికెళ్ళి నల్లకుక్కని చూసి, దూరం నుంచే ఆ రెండు బిస్కెట్లూ దాని ముందుకి విసిరి ఇంటికి పరుగెత్తింది.

20 August 2009

God Compensates!

Crazy work day,
Stabbing pain in the shoulders,
A dull heart-ache.

A big bowl full of Baskin Robbins Jamoca Almond Fudge Ice-cream with a blob of Nutella on the top!

God compensates.

15 August 2009

A Prayer for my Country


Where the mind is without fear and the head is held high

Where knowledge is free

Where the world has not been broken up into fragments

By narrow domestic walls

Where words come out from the depth of truth

Where tireless striving stretches its arms towards perfection

Where the clear stream of reason has not lost its way

Into the dreary desert sand of dead habit

Where the mind is led forward by thee

Into ever-widening thought and action

Into that heaven of freedom, my Father, let my country awake.

Ravindranath Tagore